Krótkie wysłuchanie nt. współpracy i stosunków zewnętrznych w zakresie energetyki – Komisarz G. Oetinger cz.III polityka energetyczna



Sekretarz Generalny Europejskiej służby działań zewnętrznych: Polityka energetyczna jest jednym z kluczowych tematów  UE. Promujemy cele bezpieczeństwa energetycznego. Trzeba zacieśnić współpracę państw członkowskich, aby zabezpieczyć nasze dostawy energii. Tylko przez takie działanie możemy zabezpieczyć nasze interesy w krajach producentach energii i krajach tranzytowych. Należy zwiększyć dywersyfikację rodzaju i tras przesyłu energii. Potrzebujemy skuteczniejszych mechanizmów reagowania na kryzysy energetyczne, oceny ryzyka wobec zmian klimatycznych czy ochrony środowiska.

Komisja: Trzeba stworzyć mechanizm wymiany informacji w przypadku porozumień rządowych. Należy zdywersyfikować źródła dostaw, w celu poprawy dobrej konkurencji. W roku 2010 34% zużycia gazu UE było produkowanych w UE, a kolejne 19% w Norwegii. Kontrakty komercyjne są kręgosłupem dostaw. Utrzymanie zasady poufności umów oznacza więcej konkurencji. Przejrzystość na rynkach nie oznacza, że wszystkie informacje (nawet te wrażliwe) muszą być znane opinii publicznej. Mechanizm przejrzystości nie może zagrażać poufności umów handlowych. Uważamy, że rezolucja nie powinna dotyczyć komercyjnych porozumień handlowych, bez wyjątku. Jeśli cele i warunki porozumienia są znane to inne państwa mogą chcieć przeszkodzić takim negocjacjom i pozbawić je znaczenia. Trzeba skrócić czas odpowiedzi Komisji na zapytanie wysłane ze strony negocjującej kontrakt. Całkowita poufność porozumień handlowych musi być zagwarantowana ze względu na konkurencyjność rynku, która jest ważna z punktu widzenia interesu konsumentów. Przez najbliższe dziesięciolecia świat będzie definiowany przez państwa gospodarek wschodzących, które nie są jeszcze demokracjami i mają odmienną definicję polityki gospodarczej od naszego (europejskiego) jej rozumienia. Popyt na energię wzrośnie o 30% w latach 2009 – 2035. Mamy wysokie skupienie zasobów ropy i gazu w coraz mniejszej liczbie krajów, potencjalnie niestabilnych. Powstają państwowe koncerny paliwowo-gazowe. Istnieje obawa, że konkurencja wśród importerów jeszcze się nasili. Dodatkowo rynkom i stabilności dostaw zagraża nacjonalizm związany z zasobami. Europa nie dostrzega problemu związanego z zagrożeniem bezpieczeństwa fizycznego i ataków cybernetycznych wobec krytycznej infrastruktury energetycznej. Im większa integracja infrastruktury tym większe bezpieczeństwo dostaw, ale tym bardziej będziemy narażeni na zagrożenia. Na dzisiejsze bezpieczeństwo energetyczne mają wpływ czynniki geopolityczne. Do roku 2015 UE może stać się największym importerem ropy. Nawet w najbardziej optymistycznym scenariuszu do roku 2030 świat będzie w 60% polegał na paliwach kopalnych, które powoli się kończą. Liczba producentów ropy maleje i wiążą się z tym duże wyzwania. Popyt na energię pierwotną w UE ma spadać. Odsetek energii odnawialnej powinien przekroczyć ponad 20%. Program 2020 wpłynie w ogromnym stopniu na popyt na gaz i tzw. mix energetyczny w UE. Wspólna polityka energetyczna ma zapewnić budowę nowej infrastruktury nie tylko tej pomiędzy krajami UE, ale także tej na zewnątrz UE (zbudowanej do Rosji, Norwegii). Potrzebujemy większej przejrzystości w branży gazowej. Kontrola po fakcie (ex-post) nie działa wobec kontraktów n.p. z Gazpromem. Firmy branży energetycznej realizują własne interesy, a nie interesy narodowe czy interesy UE. Ich głównym priorytetem nie jest bezpieczeństwo dostaw. Zwiększenie zależności UE od dostawców zewnętrznych, spowoduje zagrożenie pewności dostaw w zależności od sytuacji na świecie. Bezpieczeństwo dostaw i bezpieczeństwo morskie powinno być tematem, który UE musi przedyskutować i znaleźć satysfakcjonujące rozwiązania.