Mapa Drogowa 2050 w dziedzinie energii polityka energetyczna



 Mapa Drogowa 2050 w dziedzinie energii

Podstawowy cel Mapy Drogowej 2050 jest bardzo ambitny – osiągnięcie 80% redukcji gazów cieplarnianych w 2050r., w odniesieniu do roku bazowego 1990. Warto jednak zadać sobie pytanie, czy jest to cel realny w dobie obecnego kryzysu ekonomicznego, który dotknął cały świat i co tak naprawdę kryje się za mechanizmem redukcji?

W mojej ocenie wywiązanie się Europy z przyjętych założeń oznacza konieczność modernizacji całego unijnego systemu elektroenergetycznego oraz głęboką transformację wszystkich sektorów odpowiedzialnych za emisję. Co to oznacza w praktyce? Konieczność wyasygnowania w najbliższym czasie znacznych nakładów finansowych na badania nad technologiami niskowęglowymi oraz promowaniem takich rozwiązań jak: pompy ciepła czy pojazdy z napędem elektrycznym oraz hybrydowym.

Ogromne znaczenie będzie miała także energia odnawialna i wszystkie wysiłki naukowe powinny iść w kierunku opracowywania lepszych metod jej pozyskiwania i przede wszystkim magazynowania. Niezbędne też będą realizacje inwestycji tj. budowa inteligentnych sieci przesyłowych, łączenie ze sobą systemów elektroenergetycznych wszystkich państw Wspólnoty oraz wdrożenie zapisów dyrektywy o efektywności energetycznej. Wszystkie te założenia są z pewnością prorozwojowe, ale warto pamiętać o zagrożeniach, które nawet najlepsze plany mogą uczynić nierealnymi.

Obecnie daje się zauważyć dużą nieprzewidywalność dotyczącą tempa wzrostu gospodarczego, zakresu globalnych starań w zakresie łagodzenia skutków zmiany klimatu, rozwoju sytuacji geopolitycznej, poziomu światowych cen energii, dostępności dozasobów naturalnych, zmian społecznych i postrzegania kwestii związanych z energią przez społeczeństwo. Dlatego też o wyborze najlepszej drogi dojścia do zakładanych celów powinien decydować rachunek ekonomiczny podejmowanych działań oraz najlepsza technologia, co pozwoli wybrać scenariusz najbardziej optymalny kosztowo a tym samym pozwalający na zachowanie konkurencyjności gospodarki unijnej jako całości. Wskazane jest także podjęcie działań zmierzających do wspierania rozwoju tych technologii, w których państwa członkowskie mają największy potencjał, doświadczenie, a także warunki i bazę surowcową. Ważne jest także systematyczne zmniejszanie uzależnienia od zewnętrznych dostaw nośników energii i oparcie w jak największym stopniu bezpieczeństwa energetycznego na jak najbardziej efektywnym wykorzystaniu surowców energetycznych, których zasoby są ulokowane na terytorium UE.

Najważniejsze przesłanie jest jednak bardzo czytelne – wszystkie te starania nie odniosą pożądanego skutku, jeżeli w wymiarze ogólnoświatowym, nie uda się osiągnąć globalnego porozumienia klimatycznego.