Nawiązanie współpracy w zakresie polityki energetycznej z partnerami spoza UE: podejście strategiczne dotyczące pewnych, trwałych i konkurencyjnych dostaw energii cz.III polityka energetyczna



Sprawozdawca E.Herzog: Należy skupić się na budowie wspólnego, transgranicznego rynku energetycznego w Europie. Obywatele europejscy musza mieć zapewnione bezpieczeństwo dostaw energetycznych. Ponad połowa energii wykorzystywana w Unii Europejskiej pochodzi z krajów trzecich. Jednocześnie Unia Europejska jest największym importerem energii na świecie. Ten proces wymaga szczegółowych uregulowań dwustronnych, takich jak kwestie techniczne (np. integracja sieci przesyłowych) i finansowe z partnerami pozauropejskimi. W ostatnim czasie blisko 20% węgla kamiennego wykorzystywanego w Europie pochodzi z RPA. To pokazuje, że energetyka się globalizuje, dlatego nie można jej tylko postrzegać przez pryzmat regionalny.  W kwestii skutecznego prowadzenia polityki energetycznej niezbędne jest wypracowanie wspólnego stanowiska przez wszystkie państwa członkowskie. Należy również wyznaczyć stałych przedstawicieli, którzy będą reprezentować unijne interesy energetyczne w kontaktach zewnętrznych.

M.Carvalho: Komunikat Komisji został bardzo dobrze przygotowany. Zawiera mnóstwo istotnych szczegółów takich jak: dostępność różnych rodzajów energii w podziale na poszczególne regiony geograficzne, obejmujące swoim zasięgiem obszary sąsiadujące z Unią Europejską. Sprawozdanie wiele uwagi poświęca bezpieczeństwu dostaw energetycznych, nie pomijając ich aspektu ekologicznego. Pozytywną jego cechą jest również fakt, że zakłada zwiększenie koordynacji działania między Komisją Europejską a rządami poszczególnych państw członkowskich. Dopracowania wymagają jeszcze zagadnienia, które potraktowano zbyt ogólnie. O ile rosyjski czy chiński rynek energetyczny scharakteryzowane są dość dobrze, to bardzo niewiele uwagi poświęcono krajom Ameryki Płd., niektórym państwo afrykańskim jak np. Nigeria oraz krajom rozwijającym się np. Indie.

A.Valean: Polityka energetyczne jest obszarem, w którym poszczególne państwa mają różne cele i interesy, co sprawia, że ze sobą konkurują. Utworzenie wspólnego rynku energetycznego będzie w tej sytuacji utrudnione. Komisja Europejska nie może pośredniczyć w zawieraniu umów energetycznych z partnerami zewnętrznymi, bo naruszało by to zasadę bezstronności.

K.Szymański: Istnieje szansa na szeroki europejski konsensus w zakresie prowadzenia wspólnej polityki energetycznej. Najtrudniejszą kwestią w negocjacjach będzie utrzymanie prawidłowego balansu, między wolnością gospodarczą a względami bezpieczeństwa energetycznego. Proponowane przez Komisję rozwiązania są korzystne, gdyż wprowadzają mechanizmy kontrolne, które pozwolą na nadzór nad wielkimi monopolami energetyczno-gazowymi. Proces sprzedaży gazu na terytorium Wspólnoty Europejskiej musi podlegać prawom na tym rynku funkcjonującym.