Wizyta komisarza ds. energii G. Oettingera cz II polityka energetyczna



Wizyta komisarza ds. energii G. Oettingera cz II

Zaczynając od postanowień Rady z 04.02.2011 r. należy wykorzystać impuls ku rozwinięciu wspólnego rynku energii. Po 15 latach od uwolnienia rynku, jest zbyt mało przejrzystości i konkurencji. Przeforsowanie wspólnego rynku to priorytet. Kluczowo należy także potraktować zewnętrzny wymiar rynku energii. Wspólna zewnętrzna polityka energetyczna nie ma zastąpić polityk krajowych, ale je wzmocnić. Głównie chodzi o Europę Wschodnią, basen Morzą Kaspijskiego. Kolejną ważną kwestią jest energetyczna mapa drogowa 2050. Inwestorzy każdej dziedziny potrzebują bezpieczeństwa planowania i dokument ten powinien stanowić do tego podstawę. Test sytuacji stresowych elektrowni atomowych ma zostać przeprowadzony. Raport z kontroli wszystkich urządzeń atomowych będzie jeszcze przed świętami. Niezwykle ważna pozostaje kwestia infrastruktury. Rozbudowie infrastruktury przypisujemy bardzo duże znaczenie. Potrzebne jest jednak odpowiednie finansowanie.

P.Del Castillo: Czy inicjatywa dotycząca zewnętrznego wymiaru polityki energetycznej zostanie przeprowadzona przez DG energii czy polityki zagranicznej.

L. Kolarska-Bobińska: Po odrzuceniu rezolucji dotyczącej elektrowni w Japonii, wciąż istnieją szanse na zwiększenie bezpieczeństwa jądrowego w UE. Kwestią nierozwiązaną pozostaje finansowanie infrastruktury w ramach funduszu spójności i utworzenie osobnego funduszu w tym celu.

N. Tzavela: Jeśli chodzi o finansowanie infrastruktury, istnieją obligacje projektowe, które mogą zostać wykorzystane do finansowania.

A. Niebler: Śledząc debatę nad rezolucją o konsekwencjach wypadków w Fukushimie, widać, że istnieją potrzeby na zaostrzenie kryteriów bezpieczeństwa. W krajach członkowskich podejmowane są działania protekcjonistyczne, co skutecznie przeszkadza stworzeniu wspólnego rynku. Jakie działania przewiduje Komisja, aby zwalczyć krajowe monopole?

M. Carvalho: Dostawy LNG z Afryki są coraz istotniejsze dla Europy. Warto by też wspomnieć jak przebiegają projekty pilotażowe CCS i czy są jakieś problemy.

R. Goebbels: Idea stworzenia mapy 2050 jest zupełnie bezcelowa i nieprzydatna merytorycznie. Technika czyni ogromne postępy, a przewidywanie i spekulowanie, co będzie w 2050 roku jest niemożliwe. Świat się zmienia błyskawicznie. Po Fukushimie widać jak szybko zmienia się nastawienie na energetykę jądrową. Niemcy postanowili wyłączyć z sieci kilka elektrowni atomowych i z eksportera stały się importerem energii elektrycznej, co powoduje problemy dla Europy. Jeśli lato będzie upalne, to w UE pojawią się trudności z zaopatrzeniem w energię. Komisja powinna się skupić na tym, co będzie się działo jutro, a nie za 50 lat.

Balcytis: Wdrożenie III pakietu energetycznego znacznie wpłynie na zwiększenie wydajności energetycznej. KE powinna zwiększyć naciski polityczne na tę kwestię. Obowiązek zagwarantowania rezerw gazu na 30 dni wymaga ogromnych nakładów.

R. Butikofer: Odnośnie kwestii importu energii poruszonej przez p. Goebbelsa, chciałabym wyjaśnić, iż w bilansie końcowym Niemcy pozostaną eksporterem prądu, a nie jego importerem. Jeśli chodzi o efektywność energetyczną, to potrzebna jest jasna propozycja legislacyjna, która mogłaby zostać przyjęta za prezydencji duńskiej.

M. Matias: Jakie są możliwości jeśli chodzi o realizowanie testów w warunkach skrajnych – potrzebne są gwarancje, że zalecenia będą spełniane i reaktory działające nieodpowiednio będą musiały być zamykane. Jeśli efektywność energetyczna budynków ma być zrealizowana do 2014r. to przepisy muszą być dostosowane do istniejących budynków.

P. Toia: Rynek wewnętrzny nie działa odpowiednio. Należy się zastanowić jak go otworzyć skutecznie.

Enciou: Strategia i polityka UE są niezwykle istotne. Nie wiadomo jednak czy odpowiednie fundusze dla sektora energii odnawialnej zostaną udostępnione

J.P. Audy: Jeśli chodzi o testy w skrajnych warunkach, KE powinna się oprzeć na krajowych ekspertach, krajach o najwyższych standardach atomowych.

R. Jordan Cizelj: Niezwykle ważną kwestią jest, jaki scenariusz dla redukcji emisji przewiduje KE w mapie drogowej 2050.